دلتنگم شبیه غربت مهاجری تنها و بی پناه ؛ درمانده ام شبیه پرستویی گیر کرده در طوفان شن ؛ نگرانم شبیه مادری بر بالین تب دار فرزندش ؛ ترسیده ام شبیه کاروانی گم کرده راه ؛ نا امیدم شبیه خلبانی که از کابین نقص فنی را اعلام می کند و می داند هیچ چاره ای نیست ؛ تمام دل نگرانی های منفی را به یک جا تجربه می کنم وقتی می دانم و یقین دارم که تو را اشتباه برگزیدم و باید رهایت کنم .... من طاقت دوباره ی شکستی دیگر را ندارم ... تمام می شوم باور کن ...

امشب را به خاطر خواهم سپرد ؛شبی که اعتمادی برای همیشه از دست رفت، شبی که حرمت ها چون بلوری چینی شکسته شد و نقش بر زمین نشست یادش گرامی ...